Bazen bir şarkı, uzun uzun anlatamadığımız hayatı birkaç dakikada önümüze serer.
Sinan Özen'in "Kapına Gül Bıraktım" şarkısına yapılan yorumları okurken dikkatimi çeken bir şey oldu. İnsanlar şarkıdan çok, şarkının kendilerine hatırlattığı hayatı anlatıyordu.
"Ah gençliğim!"
"Ne güzel günlerdi."
"Eskiden gerçek sevgiler vardı."
Bu sözler yalnızca geçmişe duyulan özlem miydi, yoksa bugüne yöneltilmiş sessiz bir soru muydu?
Dün insanlar birbirini beklerdi. Bir haberin gelmesi, bir mektubun ulaşması, sevilen insanın kapıda görünmesi ayrı bir heyecandı.
Bugün her şey elimizin altında. Mesajlar, görüntüler, sosyal medya, sınırsız iletişim...
Peki, bu kadar iletişim içinde birbirimizi ne kadar anlayabiliyoruz?
Aynı masada oturup birbirimizin yüzüne bakmak yerine ekranlara yöneliyoruz. Birbirimizin sesini duyuyoruz ama bazen derdini dinlemiyoruz.
Elbette geçmişin her şeyi güzel değildi. Bugünün de güzel imkânları var. Önemli olan dünün güzel davranışlarını bugünün imkânlarıyla buluşturabilmek.
Çocuklarımıza yalnızca teknoloji kullanmayı değil, insanı anlamayı da öğretmeliyiz.
Gençlerimize yalnızca başarılı olmayı değil, dürüst ve vicdanlı yaşamayı da anlatmalıyız.
Ailelerimizde yalnızca aynı evde bulunmayı değil, birbirimizin hayatına dokunmayı başarmalıyız.
Çünkü sevgi bir paylaşım beğenisi değildir. Saygı bir cümleden ibaret değildir. İnsanlık, davranışlarımızda kendini gösterir.
Dün kim olduğumuzu hatırlamak güzeldir. Ancak bugün ne yaptığımız ve yarına ne bıraktığımız çok daha önemlidir.
Geçmiş bize hatıralarımızı, bugün ise sorumluluklarımızı hatırlatıyor.
Toplumun geleceği, insanın insana yeniden değer vermesiyle güzelleşecektir.
Kazım İLHAN
Sosyolog / Aile Danışmanı
Toplumun Nefesi