Dijital çağ, hayatımızın her alanını değiştirdi. İletişim biçimimiz, alışveriş alışkanlıklarımız, haber alma yöntemimiz ve hatta başarıya bakış açımız bile artık eskisi gibi değil. Özellikle sosyal medyanın hayatın merkezine yerleşmesiyle birlikte "başarı" kavramı da farklı bir anlam kazanmaya başladı.
Eskiden başarılı olmak; iyi bir eğitim almak, mesleğinde uzmanlaşmak, topluma fayda sağlayan işler yapmak ve yıllar süren emeğin karşılığını almak olarak görülürdü. Bugün ise milyonlarca takipçisi olan, kısa videolarıyla gündem olan ya da birkaç saat içinde viral olabilen kişiler, gençlerin önemli bir kısmı için başarıyı temsil ediyor.
Elbette içerik üretmek, dijital platformlarda çalışmak ya da sosyal medyadan gelir elde etmek küçümsenecek meslekler değildir. Aksine doğru yapıldığında ciddi emek, bilgi ve disiplin gerektirir. Sorun, bu başarının yalnızca görünen kısmına odaklanılmasıdır.
Gençler ekranlarında çoğu zaman lüks yaşamları, pahalı otomobilleri, egzotik tatilleri ve bitmek bilmeyen eğlenceyi görüyor. Ancak bu görüntülerin arkasındaki yıllar süren çalışma, ekip desteği, maddi yatırımlar ve başarısız denemeler çoğu zaman görünmüyor. Böyle olunca da başarı; sabırla kazanılan bir değer olmaktan çıkıp, birkaç paylaşımın sonucu gibi algılanıyor.
Bu algının en büyük zararı ise kıyas kültürü oluyor.
Bir genç, kendi hayatını sosyal medyada gördüğü "kusursuz" hayatlarla karşılaştırmaya başladığında, sahip olduklarını değil eksik gördüklerini düşünmeye başlıyor. Daha yolun başındayken kendisini başarısız hissediyor. Oysa sosyal medya, çoğu zaman hayatın tamamını değil, yalnızca en parlak birkaç saniyesini gösteriyor.
Gerçek başarı ise filtrelerle ölçülmez.
Bir doktorun yıllarca süren eğitimi, bir öğretmenin yetiştirdiği öğrenciler, bir mühendisin geliştirdiği projeler, bir çiftçinin ürettiği ürün ya da bir girişimcinin defalarca ayağa kalkarak kurduğu işletme... Bunların hiçbiri milyonlarca beğeni almayabilir. Ama toplumun geleceğini inşa eden asıl değerler tam da bunlardır.
Belki de gençlere vermemiz gereken en önemli mesaj şudur: Takipçi sayısı insanın değerini belirlemez. Beğeni sayısı karakteri ölçmez. Viral olmak ise kalıcı başarı anlamına gelmez.
Ailelere ve eğitimcilere de önemli görevler düşüyor. Çocuklara yalnızca teknolojiyi kullanmayı değil, dijital dünyayı doğru okumayı da öğretmeliyiz. Eleştirel düşünmeyi bilen bir genç, gördüğü her görüntünün gerçeğin tamamı olmadığını fark eder. Böylece sosyal medyayı hayatını yöneten bir araç değil, kendisinin yönettiği bir araç haline getirebilir.
Çünkü hayat, ekrandaki görüntülerden çok daha büyüktür.
Gerçek başarı çoğu zaman sessizdir. Alkışlanmadan önce yıllarca çalışmayı, hata yapmayı, yeniden başlamayı ve vazgeçmemeyi gerektirir. Takipçi sayıları değişebilir, gündemler unutulabilir. Ama bilgi, emek, dürüstlük ve üretkenlik her zaman değerini korur.
Belki de bugün yeniden sormamız gereken soru şudur:
Başarı gerçekten takipçi sayısıyla mı ölçülüyor, yoksa geride bırakılan izlerle mi?
