Umut ve nefes…

Nefes aldığı sürece umut etmeli insanoğlu…

Hayatta kalabilmek adına, yaşamanın ötesine geçebilmeli…

Yarına kendisini taşıyacak bir hayali olmalı en azından…

Geçmişte yaşadığı kötü deneyimleri, gelecekteki güzel günlere çıkan bir merdiven olarak kullanmalı…

Kendine her konuda fırsat tanımalı mesela cesur olmalı…

Dünya, yeteri kadar çirkin… Güzel şeylere kapı olmalı…

Düştüğünde kalkabilmeli, üstünü başını temizleyip,

sıfırdan da olsa hayata tekrar başlayabilmeli…

Yanında sadece ona inananları barındırmalı, insan, onunla aynı heyecanı paylaşmayana hayallerini anlatmamalı…

Hiçbir şey bilmiyorsan, hangi sorudan başlayacağın önemsizleşir…

Başkalarının yoluna taş koyacağına, taş üstüne taş koy…

En azından işe yara…

Kendi hayatına dokunamıyorsan birinin hayatına dokunmayı dene…

Kendini güzelleştiremiyorsan etrafını güzelleştir…

Sana inananlar ve her şeye rağmen yanında olan birileri varsa şayet, ne büyük bir lütfa sahip olduğunun farkına var…

Tamam, vazgeçiyorum hayal de kurma…

Ama sana inanan bu insanları bari hayal kırıklığına da uğratma…

Sen;

Öyle ya da böyle kendi yolunun herhangi bir noktasındasın, zamanı geldiğinde kapanacak bir perdenin kahramanısın…

Geri kalan yaşantının bu ilk gününde elzem hiçbir durum, engeli olmasın umutlarının…

Mustafa TOGUR

YORUM EKLE

banner1313

banner1300