Ben ve hayallerim...

Yastığıma kafamı koyduğum andaki hayallerim, Otobüsün buğulanmış camlarında dalıp gittiğim, Kaybolduğum hayallerimden farklı mı diye düşünürüm kimi zaman, Ya da halının desenlerini incelerken, Kafamda dönüp dolaşan onca kurgunun, Ne kadar içinde olduğumu,  Hayallerimde olduğu kadar canlandırabiliyor muyum? Yaşadığım şu anda da diye sorularla doldururum, kafamda hayallerle doldurmadığım yerleri. En sonda şu gelir aklıma; Bugün durduğum yer, zamanında hayalini kurduğum yer mi?  Bazen evet bazen hayır. Ama şu soruyu sorduğumda çevremdekiler olduğum yerden memnun mu?  İşte bu evet. Başta hayallerim deyip sahiplendiğim onca şeyin, başkalarının yol haritasından geçmesi, Benim doğrultularımdan sapması,  Önce benim sonra da başkalarının kendime yaptığım en büyük kötülük olduğunun göstergesi. Ben hayal kurmuyorum ki... Ben başkalarının hoşuna gidebilecek hayaller kuruyorum. Ailemin, çevremin, toplumun... Aslında çoğu insanın yaptığı da bu biliyorum. Ama bunun farkında olmadan hayallerimiz olduğunu düşünebiliyoruz. Eee o zaman?  En azından ben varmışım değil mi?  Şimdi kendi yol haritamdan geçirebildiklerimi geçirme zamanı!..
 

YORUM EKLE

banner1313

banner1300