Kıymetli okuyucularım;
Bir evladın kaybı, yalnızca bir ailenin değil; toplumun ortak acısıdır. Acılar paylaşılıyor, taziyeler iletiliyor. Elbette kıymetlidir. Ancak artık şu soruyu sormak zorundayız: Bu olaylar neden tekrar ediyor?
Şiddet bir anda ortaya çıkmıyor. Ailede başlıyor, sokakta şekilleniyor, çevrede büyüyor. Sessiz işaretler vardır; görmezden gelindiğinde büyür, fark edildiğinde söner. Bu yüzden çözüm; yalnızca olaydan sonra değil, olay olmadan önce aranmalıdır.
Ailelerin desteklenmesi, çocukların fark edilmesi, mahallelerin ve okulların daha duyarlı olması hepimizin ortak sorumluluğudur. Devletin kurumları, sivil toplum ve bireyler; hepimiz aynı zincirin halkalarıyız.
Bir çocuğun daha hayattan kopmaması için öfkeyi değil merhameti, gücü değil vicdanı çoğaltmak zorundayız. Acılar paylaşılır. Ama asıl görev, aynı acıların bir daha yaşanmaması için toplum olarak sorumluluk almaktır.
Her kayıp, bize yeni bir sorumluluk yükler.
Sonuç olarak;
Her nefes, geleceği koruma ahdidir.
“Toplumun ve ailenin en büyük ilacı doğru iletişimdir.”
(Kazım İLHAN)
“Sevginin özü, kendi sevgini göstermekle başlar.”
(Kazım İLHAN)
“İnsanın ilim ve edebi, en büyük varlığıdır. Eskimez, çürümez, kaybolmaz.”
(Mevlana)
Birlikte siz, biz demeden; sıcak, sevecen ve mutlu birlikteliklerin bir arada olduğu, sağlıklı ve neşeli yarınlar dilerim.
Hoşça kalın.
KAZIM İLHAN
Sosyolog ve Aile Danışmanı